Kontakt

O portalu | Widżet | Regulamin portalu

Doradca Dyrektora

Procedury w szkole

Zagadnienie procedur jako narzędzia wychowawczego czy opiekuńczego, a także w wielu przypadkach dydaktycznego, jest stale obecne w polskiej szkole. Nie znaczy to, że zostało wszędzie przyjęte z zadowoleniem. Często pojawiają się głosy, iż jeszcze do niedawna można było wychowywać i opiekować się Uczniami bez procedur, po co więc to zmieniać?

Można oczywiście w procesach dydaktyczno-wychowawczo-opiekuńczych działać spontanicznie i żywiołowo (jak często ma to miejsce) – czasem nawet z dobrymi efektami. Nie należy jednak zapominać o możliwościach i korzyściach wynikających z działania według wypracowanych reguł.

Odpowiedź na pytanie, kiedy wybrać działanie spontaniczne, a kiedy według opracowanego systemu, zależy od wielu zmiennych. Wprowadzanie procedur jest uzasadnione wtedy, gdy efektywność podejmowanych działań jest związana z:

  • szybkością reakcji,
  • odpowiedzialnością konkretnych osób za konkretne działania,
  • powtarzalnością schematów reagowania,
  • eliminacją ryzyka wystąpienia niedopatrzenia.

Jeżeli przedmiotem – a raczej podmiotem – reakcji ma być Uczeń, to wymienione wyżej zmienne mają istotne znaczenie.

W procesie wychowawczym szybkość reakcji (bez odwlekania jej w czasie) jest bardzo istotna dla skuteczności podejmowanych działań. Brak natychmiastowej reakcji jest „ukrytym”, niewypowiedzianym komunikatem płynącym od Nauczyciela do Ucznia. Tylko w jednym przypadku może to być zabieg skuteczny i wpisany w procedurę reagowania – jeżeli mamy do czynienia ze świadomym działaniem Ucznia, który chce na sobie skupić uwagę i jeżeli jego zachowanie można ocenić jako łagodne przekroczenie norm. Przy budowaniu szkolnych procedur dyscyplinowania ważne jest ustalenie listy zachowań Uczniów, które wymagają natychmiastowego reagowania.

Usystematyzowany podział odpowiedzialności za konkretne działania to kolejny ważny atut procedur. Obserwacja pedagogiczna potwierdza, że więcej korzyści przynosi sformalizowane podejście, w ramach którego opisano, kto, za co i w jakim stopniu odpowiada niż spontaniczne reagowanie na dany problem przez różne osoby, co zawsze jest obarczone indywidualnym podejściem i może nieść za sobą bagatelizowanie zajścia lub jego wyolbrzymianie. Przygotowanie w szkole (w oparciu o własną dobrą praktykę i rozeznanie zasobów wychowawczych) schematu postępowania i przypisanie określonym osobom określonych zadań na pewno przysłuży się podniesieniu jakości pracy szkoły.

Powtarzalność jest zasadą, która pozwala „oswoić” normę. K. Konarzewski, opisując w swojej książce Podstawy teorii oddziaływań wychowawczych metody wychowawcze, mówi o nich jako o czynnościach powtarzalnych zmierzających do określonego celu. Praktyczne implikacje tej definicji polegają na ustaleniu nie tyle, kto odpowiedzialny jest za działanie czy kiedy procedura ma być uruchomiona, ale jak interwencja ma przebiegać. Procedura powinna opisywać sposoby i reguły komunikowania się z Uczniem. Opracowanie dla konkretnej szkoły sposobu reagowania np. w sytuacji jawnej lub ukrytej konfrontacji, który obowiązkowo stosować by mieli wszyscy Nauczyciele, daje szansę na ogólne przyswojenie tej normy w szkole. 

Szkolny system procedur, który określa w sposób precyzyjny właściwe i niewłaściwe zachowania Uczniów, opisuje, które z zachowań wymagają jednoznacznej reakcji oraz wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości, jak reakcja powinna przebiegać, jest jednym z warunków pozwalających na niezaniechanie działania w sytuacjach problemowych i trudnych.

Wartością dodaną stosowania systemu procedur jest wyraźne wskazywanie Uczniom granic, co sprzyja budowaniu ich własnego systemu wartości oraz zagwarantowanie Nauczycielom, że ich czujność wychowawcza wpisuje się we wspólną myśl, a podejmowane przez nich działania nie mogą być ocenione jako dowolne i uznaniowe.

 

Na podstawie:

Temat procedur pojawia się jedynie pośrednio w n/w aktach prawnych. Akty prawne nie odnoszą się wprost do zasad efektywności stosowania procedur.

  • Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz. U. z 1982 r. Nr 35 poz. 228 z p. zm. – tekst jednolity Dz. z 2002 r. Nr 11 poz. 109 z) oraz przepisy wykonawcze w związku z ustawą;
  • Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 35, poz. 230 z późn. zm.);
  • Ustawa z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2003 r. Nr 24, poz. 198);
  • Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30 poz. 179 z późn. zm.);
  • Zarządzenie Nr 590 Komendanta Głównego Policji z dnia 24 października 2003 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań przez policjantów w zakresie przeciwdziałania demoralizacji i przestępczości nieletnich;
  • Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 1996 r. Nr 67,poz. 329 z późn. zm.);
  • Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2003 r. w sprawie szczegółowych form działalności wychowawczej i zapobiegawczej wśród dzieci i młodzieży zagrożonych uzależnieniem (Dz. U. Nr 26, poz. 226).

 

Autor: E.S.

dodaj do aktówki

Udostępnij:

Komentarze do artykułu (0) skomentuj

LogowanieZaloguj się aby dodać komentarz

pokaż keystroke

Jeśli zapomniałeś hasła, przejdź na stronę LIBRUS Synergia i skorzystaj z opcji „zapomniałem hasła".

Bądź na bieżąco!

Nie pozwól, by coś ważnego uszło Twojej uwadze. Jeśli powyższy artykuł jest dla Ciebie interesujący, dodaj podobne artykuły do powiadomień. Możesz również otrzymywać powiadomienia o nowych komentarzach do tego artykułu. Więcej informacji na temat powiadomień oraz szczegółowe ustawienia znajdziesz na podstronie Centrum Powiadomień.

powiadom mnie o podobnych artykułach powiadom mnie o nowych komentarzach

Lumen

PCG Akademia

Squla

WSiP

Uniqa

WDB

AIG

Plagiat.pl

MegaMatma

KND

DD

PCG

MEDICOVER

iq.pl

aSc

PayU

AXA

Interrisk

widok klasyczny
x

Ta strona używa cookie i innych technologii. Korzystając z niej wyrażasz zgodę na ich używanie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.